Ze leerden me watertrappelen, maar zwemmen kan ik niet
Steeds na behandelingen, na klinische therapie. Ik heb zo’n beeld in mijn hoofd. Dat de behandelaars en therapeuten tevreden weglopen. Elkaar een high-five geven. Het is gelukt. Ze kan watertrappelen! Ze mag door naar het volgende level. Ze kan het alleen. Ze kan naar huis! En ik, vol goede moed, op naar huis. Waar ik opgevangen zou moeten worden. Overgenomen door mijn eigen team. Wat al niet altijd even soepel liep. Er was nog geen overdracht geweest. Of er was wel een soort-van-plan. Maar niemand wist echt wat de bedoeling was. Of iemand zich verantwoordelijk voelde voor de uitvoering ervan. Maar zij zagen daar geen probleem in. Want ik kan toch watertrappelen? Dan lukt het me toch? Ik had (en heb) alleen geen idee wat ik moet als ik moe word van het watertrappelen. Waar er een randje is om me aan vast te houden. Want als ik moe word en ik stop met watertrappelen, dan zink ik. Dan verdrink ik. En dat is iets wat dan weer niet zo gewaardeerd wordt door de mensen om me heen. Dezel...