Tussen water en wal

  Als je opgenomen bent in de kliniek, krijg je daar een behandelaar. Tijdens mijn eerste opname verliep het in het begin wat rommelig. Die behandelaren waren vaak in opleiding en wisselden daardoor nogal regelmatig.  Zo stond er na een aantal weken de volgende naast mijn bed, P. Hij was psychiater in opleiding. Onze eerste kennismaking was bijzonder. Ik was doodziek, lichamelijk. Ik had de hele nacht lopen rennen naar de wc. Ik herinnerde me er niet veel van.  Onze tweede afspraak vond ik ongemakkelijk daardoor. Maar het wende snel. Het klikte best goed. Hij had door wat voor mij werkte. Er was zelfs wat vertrouwen, een gevoel van veiligheid. Hij was de behandelaar van de gesloten afdeling, maar toen ik verhuisde naar de open afdeling, bleef hij bij me. Om het traject af te maken. Na vijf maanden opname mocht ik naar huis, met intensive home treatment (IHT), die komen voor een korte periode, zeer intensief op huisbezoek. Toen dit afgelopen was, werd ik weer overgedragen ...

In 2022 had ik een afspraak bij de psychiater, ik was nog maar net onder behandeling bij het FACT team. Waar al mijn voorgaande psychiaters heel voorzichtig waren met medicatie en één ding tegelijk veranderden, gooide zij alles om. Mijn antidepressiva ging omhoog, mijn antipsychotica werd veranderd, mijn benzodiazepines werden aangepast. En ik kreeg er een slaapmiddel bij. Op dat moment slikte ik een tricyclische antidepressiva. Dat is een middel waarvan de spiegel geprikt wordt in je bloed en daarmee de dosering bepaald wordt. Een middel wat behoorlijk giftig is bij te hoge doseringen. Er was bij een eerdere lab bepaling gezien dat er nog ruimte was om te verhogen. Ik mocht naar drie tabletten van 50 mg. En ik kreeg er Nozinan bij voor de nacht. Een paardenmiddel dat normaal gesproken gebruikt wordt bij terminaal zieke mensen. Want slapen is iets waar ik niet zo goed in was.   Al snel daarna ging het met mij niet goed. Mijn hart sloeg regelmatig spontaan op hol. Door de antid...

Ook FACT maakt er een potje van, qua medicatie. Of ik mag ook niet altijd de schuld neerleggen bij het FACT team, want de apotheek doet ook lekker mee.  Wanneer ik nieuwe medicatie nodig heb, moet ik dit bij mijn casemanager(s) aangeven. Die geven het door aan de psychiater en die schrijft dan een herhaalrecept voor, wat ik daarna op mag halen bij de apotheek. In de drie jaar dat ik nu bij het FACT team zit heb ik ondertussen 4 psychiaters gehad, maar nog geen enkele heeft het voor elkaar gekregen dat dit ook goed ging. Ik heb een tijdje een Baxterrol gehad door de problemen met het voorschrijven. Toen ging het wel goed. Ik slikte toen wat meer medicatie. Het was al lastig om toen de rol te krijgen, omdat ik eigenlijk niet voldeed aan de voorwaarden. Ik kan namelijk het uitzetten van mijn pillen zelf. Na een opname ging ik weer over op doosjes. Ik vind het zelf fijner. Dan zie ik wat ik krijg. Minder afval. Minder plastic. Maar helaas ook weer heel veel meer gedoe. Zeer regelmatig ...

De grote GGZ en medicatie. Blogs kan ik erover schrijven. Deze gaat over mijn ervaringen met medicatie tijdens opnames.  In de kliniek, daar startte het, het gedoe. Mijn allereerste opname was een crisisopname. Een van de afspraken die ik maakte met de crisisdienst was dat ik mijn medicatie die ik opgespaard had, in moest leveren. Ik had van alles uitgedrukt uit pillenstrips en bij elkaar in een potje gestopt. Onherkenbaar zat het dus ook in dat potje. Bij binnenkomst leverde ik alles wat ik mee had in. Wat ik op dat moment slikte, netjes in doosjes voorzien van labels. En dat potje. Alles bij elkaar in een grote zak. Later kwam de verpleging vragen wat dat potje was. Ik legde uit dat de afspraak was dat dat ingeleverd moest worden van de crisisdienst. Ik had verwacht het daarna nooit meer terug te zien. Die opname duurde vijf maanden. Bij mijn ontslag kreeg ik mijn “thuismedicatie” weer mee terug. Alles wat ik ingeleverd had. Een deel daarvan slikte ik nog, een deel daarvan niet m...

Ik heb heel veel verschillende casemanagers gehad. Ik had er eerder eentje die niet aansloot, waar moeilijk over gedaan werd. Uiteindelijk kreeg ik MP in maart 2025.  Er ging veel mis. Echt zoveel mis. Vanaf het eerste moment dat MP bij mij thuis kwam, voelde het niet goed. Maar ik ga niet af op één gevoel, dus ik gaf het meerdere kansen. Ik wilde overstappen van ambulante begeleiding en had zelf een kennismakingsgesprek geregeld bij een andere organisatie. MP stond erop dat er óók nog een gesprek kwam met de grote GGZ, en regelde dat meteen, nog vóór dat andere gesprek. Ze zou daarbij zijn, maar meldde zich op de dag zelf ziek. Ik wist niet wie er zou komen, had geen naam, geen contactgegevens en geen duidelijke doelen voor de begeleiding. Ik gaf mijn grens aan, maar er werd niet geluisterd. Ik had toch gezegd wat ik wilde? En toch begon ik aan mezelf te twijfelen. Ik probeerde via mail uit te leggen hoe gesprekken voor mij verliepen, wat het met me deed en wat ik nodig had om be...

Tijdens het schrijven van deze blogs kwam ik een mail tegen uit 2019. Een mail aan mijn toenmalige psycholoog, na een half jaar groeps-schematherapie en met nazorg die bijna afliep. Mijn psycholoog had tijdens onze laatste afspraak tegen mij gezegd dat verder behandelen geen zin had, als ik niet vasthoud aan wat ik geleerd heb. Au. Die kwam binnen. En bij het teruglezen raakt het nog steeds. De schematherapie was bedoeld als behandeling voor de persoonlijkheidsstoornis. Want de grote GGZ instelling wilde nooit kijken naar de trauma’s. De PTSS diagnose kwam pas in 2023 toen ik een second opinion kreeg. Pas daar vertelden ze me dat de trauma’s eerst behandeld moesten worden voordat andere therapie nut heeft. De schematherapie had nooit kans van slagen gehad. Ik mailde mijn psycholoog ook dit: Ik voel echt fysieke klachten en stressreacties opkomen als ik er alleen al aan denk. Ik loop echt dagen of weken achter elkaar met mijn hele lijf gespannen en de alarmknop voor gevaar op ‘aan’. Ik ...