Tussen water en wal

Vanuit de poli had ik (alweer) een behandelaar die niet zou blijven, dat wist ik. Hij was in opleiding en zou doorstromen naar zijn volgende plek.  Ik had een opname gehad, was naar huis met IHT (intensive home treatment) en het idee was dat ik vanuit IHT in zorg zou komen bij het FACT team. Op papier klonk dat als een heel goed plan, in de praktijk liep het anders. IHT is kortdurend, daarna moet je terug naar je vorige behandelaar, of je stroomt door naar iets anders. Alleen, de overdracht naar FACT kwam maar niet van de grond.  De tijd begon te dringen. Nog twee weken IHT, en nog altijd geen duidelijkheid over hoe het daarna verder zou gaan. En toen kwam er bericht van FACT: Ze hadden een casemanager voor me gevonden!  Alleen werkte zij maar één dag in de week, op donderdag. De donderdag was voor mij al vol. In de ochtend kwam de huishoudelijke ondersteuning. In de middag had ik dagbesteding. Die dagbesteding was niet iets vrijblijvends, het was onderdeel van mijn behan...

  Ik weet dat het kan gebeuren. Soms is er iemand ziek en kan een afspraak niet doorgaan. Ik was nog niet zo heel lang terug van mijn intensieve trauma behandeling in Friesland. Ik had op dat moment twee casemanagers. M, die weg zou gaan en R, die mij over zou nemen. Ze zouden even samen komen om zo te zorgen voor een vloeiende overdracht. Die ochtend werd ik gebeld. 1,5 uur voordat mijn afspraak zou zijn. Het was een bijzonder telefoongesprek. Hallo met FACT. Allebei je casemanagers zijn ziek en je afspraak vandaag kan niet doorgaan. Je hoort het als ze er weer zijn. Dag. Het duurde twintig seconden. Meer niet. En het klonk ook niet alsof mijn casemanagers snel terug zouden zijn. Ik wist niet waar ik nu aan toe was. Dit was het hele contact, ik maakte er een screenshot van die dag: Er was geen gesprek. Er was geen menselijkheid. Er was geen interesse in mij. Er waren geen vragen zoals: hoe zit je erbij, wat heb je nodig, kunnen we iets voor je betekenen? Niks. Een mededeling en zo...

  Als je opgenomen bent in de kliniek, krijg je daar een behandelaar. Tijdens mijn eerste opname verliep het in het begin wat rommelig. Die behandelaren waren vaak in opleiding en wisselden daardoor nogal regelmatig.  Zo stond er na een aantal weken de volgende naast mijn bed, P. Hij was psychiater in opleiding. Onze eerste kennismaking was bijzonder. Ik was doodziek, lichamelijk. Ik had de hele nacht lopen rennen naar de wc. Ik herinnerde me er niet veel van.  Onze tweede afspraak vond ik ongemakkelijk daardoor. Maar het wende snel. Het klikte best goed. Hij had door wat voor mij werkte. Er was zelfs wat vertrouwen, een gevoel van veiligheid. Hij was de behandelaar van de gesloten afdeling, maar toen ik verhuisde naar de open afdeling, bleef hij bij me. Om het traject af te maken. Na vijf maanden opname mocht ik naar huis, met intensive home treatment (IHT), die komen voor een korte periode, zeer intensief op huisbezoek. Toen dit afgelopen was, werd ik weer overgedragen ...

In 2022 had ik een afspraak bij de psychiater, ik was nog maar net onder behandeling bij het FACT team. Waar al mijn voorgaande psychiaters heel voorzichtig waren met medicatie en één ding tegelijk veranderden, gooide zij alles om. Mijn antidepressiva ging omhoog, mijn antipsychotica werd veranderd, mijn benzodiazepines werden aangepast. En ik kreeg er een slaapmiddel bij. Op dat moment slikte ik een tricyclische antidepressiva. Dat is een middel waarvan de spiegel geprikt wordt in je bloed en daarmee de dosering bepaald wordt. Een middel wat behoorlijk giftig is bij te hoge doseringen. Er was bij een eerdere lab bepaling gezien dat er nog ruimte was om te verhogen. Ik mocht naar drie tabletten van 50 mg. En ik kreeg er Nozinan bij voor de nacht. Een paardenmiddel dat normaal gesproken gebruikt wordt bij terminaal zieke mensen. Want slapen is iets waar ik niet zo goed in was.   Al snel daarna ging het met mij niet goed. Mijn hart sloeg regelmatig spontaan op hol. Door de antid...

Ook FACT maakt er een potje van, qua medicatie. Of ik mag ook niet altijd de schuld neerleggen bij het FACT team, want de apotheek doet ook lekker mee.  Wanneer ik nieuwe medicatie nodig heb, moet ik dit bij mijn casemanager(s) aangeven. Die geven het door aan de psychiater en die schrijft dan een herhaalrecept voor, wat ik daarna op mag halen bij de apotheek. In de drie jaar dat ik nu bij het FACT team zit heb ik ondertussen 4 psychiaters gehad, maar nog geen enkele heeft het voor elkaar gekregen dat dit ook goed ging. Ik heb een tijdje een Baxterrol gehad door de problemen met het voorschrijven. Toen ging het wel goed. Ik slikte toen wat meer medicatie. Het was al lastig om toen de rol te krijgen, omdat ik eigenlijk niet voldeed aan de voorwaarden. Ik kan namelijk het uitzetten van mijn pillen zelf. Na een opname ging ik weer over op doosjes. Ik vind het zelf fijner. Dan zie ik wat ik krijg. Minder afval. Minder plastic. Maar helaas ook weer heel veel meer gedoe. Zeer regelmatig ...

De grote GGZ en medicatie. Blogs kan ik erover schrijven. Deze gaat over mijn ervaringen met medicatie tijdens opnames.  In de kliniek, daar startte het, het gedoe. Mijn allereerste opname was een crisisopname. Een van de afspraken die ik maakte met de crisisdienst was dat ik mijn medicatie die ik opgespaard had, in moest leveren. Ik had van alles uitgedrukt uit pillenstrips en bij elkaar in een potje gestopt. Onherkenbaar zat het dus ook in dat potje. Bij binnenkomst leverde ik alles wat ik mee had in. Wat ik op dat moment slikte, netjes in doosjes voorzien van labels. En dat potje. Alles bij elkaar in een grote zak. Later kwam de verpleging vragen wat dat potje was. Ik legde uit dat de afspraak was dat dat ingeleverd moest worden van de crisisdienst. Ik had verwacht het daarna nooit meer terug te zien. Die opname duurde vijf maanden. Bij mijn ontslag kreeg ik mijn “thuismedicatie” weer mee terug. Alles wat ik ingeleverd had. Een deel daarvan slikte ik nog, een deel daarvan niet m...