Tussen water en wal

Er stond een afspraak gepland. Met een verpleegkundige van IHT, en met een volgende casemanager van FACT.  De afspraak was al ongunstig qua planning. Die ochtend had ik dagbesteding gehad. Het vroeg veel van me. Prikkels, drukte, angst, aanpassen. Ik was moe. Op.  Maar de overdracht was belangrijk. Ik wilde goede zorg. Een goed vervolg. De verpleegkundige van IHT was er. We wachtten.  Er werd gebeld naar het FACT, omdat de casemanager maar niet kwam. Toen bleek dat zij al naar huis was gegaan en niet op de hoogte was van de afspraak. Op die dag zelf lukte het niet meer om duidelijkheid te krijgen of een nieuwe afspraak te plannen. Een week later vond het gesprek alsnog plaats, samen met mijn behandelaar van IHT. Van dat gesprek heb ik geen herinneringen meer. Excuses zijn er in ieder geval nooit gemaakt. Kort daarna stond er een groot overleg gepland, online.  Daarbij waren ook de behandelaar van mijn man aanwezig, de onderzoeker en de jeugdprofessional van de kinder...

Vanuit de poli had ik (alweer) een behandelaar die niet zou blijven, dat wist ik. Hij was in opleiding en zou doorstromen naar zijn volgende plek.  Ik had een opname gehad, was naar huis met IHT (intensive home treatment) en het idee was dat ik vanuit IHT in zorg zou komen bij het FACT team. Op papier klonk dat als een heel goed plan, in de praktijk liep het anders. IHT is kortdurend, daarna moet je terug naar je vorige behandelaar, of je stroomt door naar iets anders. Alleen, de overdracht naar FACT kwam maar niet van de grond.  De tijd begon te dringen. Nog twee weken IHT, en nog altijd geen duidelijkheid over hoe het daarna verder zou gaan. En toen kwam er bericht van FACT: Ze hadden een casemanager voor me gevonden!  Alleen werkte zij maar één dag in de week, op donderdag. De donderdag was voor mij al vol. In de ochtend kwam de huishoudelijke ondersteuning. In de middag had ik dagbesteding. Die dagbesteding was niet iets vrijblijvends, het was onderdeel van mijn behan...