Tussen water en wal

Ik heb heel veel verschillende casemanagers gehad. Ik had er eerder eentje die niet aansloot, waar moeilijk over gedaan werd. Uiteindelijk kreeg ik MP in maart 2025.  Er ging veel mis. Echt zoveel mis. Vanaf het eerste moment dat MP bij mij thuis kwam, voelde het niet goed. Maar ik ga niet af op één gevoel, dus ik gaf het meerdere kansen. Ik wilde overstappen van ambulante begeleiding en had zelf een kennismakingsgesprek geregeld bij een andere organisatie. MP stond erop dat er óók nog een gesprek kwam met de grote GGZ, en regelde dat meteen, nog vóór dat andere gesprek. Ze zou daarbij zijn, maar meldde zich op de dag zelf ziek. Ik wist niet wie er zou komen, had geen naam, geen contactgegevens en geen duidelijke doelen voor de begeleiding. Ik gaf mijn grens aan, maar er werd niet geluisterd. Ik had toch gezegd wat ik wilde? En toch begon ik aan mezelf te twijfelen. Ik probeerde via mail uit te leggen hoe gesprekken voor mij verliepen, wat het met me deed en wat ik nodig had om be...

Tijdens het schrijven van deze blogs kwam ik een mail tegen uit 2019. Een mail aan mijn toenmalige psycholoog, na een half jaar groeps-schematherapie en met nazorg die bijna afliep. Mijn psycholoog had tijdens onze laatste afspraak tegen mij gezegd dat verder behandelen geen zin had, als ik niet vasthoud aan wat ik geleerd heb. Au. Die kwam binnen. En bij het teruglezen raakt het nog steeds. De schematherapie was bedoeld als behandeling voor de persoonlijkheidsstoornis. Want de grote GGZ instelling wilde nooit kijken naar de trauma’s. De PTSS diagnose kwam pas in 2023 toen ik een second opinion kreeg. Pas daar vertelden ze me dat de trauma’s eerst behandeld moesten worden voordat andere therapie nut heeft. De schematherapie had nooit kans van slagen gehad. Ik mailde mijn psycholoog ook dit: Ik voel echt fysieke klachten en stressreacties opkomen als ik er alleen al aan denk. Ik loop echt dagen of weken achter elkaar met mijn hele lijf gespannen en de alarmknop voor gevaar op ‘aan’. Ik ...

Uiteindelijk was mijn isolatie voorbij, de wachttijd zat erop en ik was klachtenvrij. Ik moest mijn spullen inpakken. Alles op een karretje. De sluis door en naar een andere kamer. Ik was weer vrij.  Ik mocht weer de afdeling op. Ik mocht weer naar buiten. Het voelde heel raar. Onwennig. Ik, die vies en gevaarlijk was. Ik mocht weer tussen de andere mensen. Na ruim een week alleen te zijn geweest.  Ik was onwijs somber en suïcidaal. Ik had heel erg veel moeite met de drukte om me heen. Alles kwam tegelijk binnen: stemmen, beweging, geluid. Mijn hoofd kon het niet bijhouden. Ik vroeg de verpleging wanneer ik de behandelaar van de afdeling zou spreken. Die bleek te zijn vertrokken en er was een nieuw iemand. Dat wist ik niet.  Ik heb enorm moeten zeuren om een afspraak te maken. Waarom ik dat dan per se wilde.  Omdat het niet goed met me ging. Omdat ik niet weet hoe ik hieruit moet komen. Omdat ik niet weet hoe ik nu verder moet. Omdat die week isolatie me geen twee st...

Omdat er meerdere mensen op de afdeling positief getest waren, en deze allemaal in isolatie moesten, was het niet haalbaar om ons allemaal ergens anders te plaatsen. Er is een muur geplaatst op de afdeling, inclusief een sluis voor het personeel en na vijf dagen mochten we onze kamer af. Zo konden we in ieder geval weer contact hebben met elkaar. Soms kwam er ook personeel naar ons toe. Nu was er ook personeel die zich wel volledig omkleedde in persoonlijke beschermingsmiddelen. Er was iets meer menselijk contact. Het wisselde nog heel erg wie er werkte, maar af en toe was er weer een gesprek mogelijk. En ik mocht mijn kamer af! Ik kon iets verder lopen dan die zes meter van raam tot deur. Er stond zelfs een waterkoker op de gang, dus ik kon mijn eigen thee zetten, wanneer ik wilde. Dit voelde zelfs een soort van luxe. Maar zelf was ik mentaal al volledig ingestort. Die paar dagen isolatie, helemaal alleen, met het gevoel vies en gevaarlijk te zijn, had me helemaal kapot gemaakt. En da...

Het was begin 2022. Ik was weer in opname bij de grote GGZ instelling. Dit keer voor het instellen van medicatie. We zaten midden in de Corona periode. Tot die tijd had ik het grote Corona-ontwijk-spel goed gespeeld. Helaas was ik af. Ik testte positief. Ik moest in kamer isolatie, opgesloten in mijn slaapkamer. Waar niks meer stond dan een bed, een tafel met een stoel en een kast. Ik had mijn eigen spullen hoor. Mijn kleding, mijn laptop, wat knutselspullen. Ik was een trui aan het breien en ik had wat kleurboeken. Het ging niet goed met me toen. Ik had vreselijk veel last van onrust. Ik liep kilometers per dag. Ik zette gigantisch veel stappen. En ineens mocht ik niet meer naar buiten en zat ik vast op die kamer. Deze blog komt in drie delen. De twee volgende delen komen over een aantal dagen. En vanaf dat moment was ik gevaarlijk. Er mochten alleen nog maar spullen mijn kamer in, er mocht niks meer uit. Eten kwam op papieren bordjes, met houten bestek. Het werd op de grond gezet. Er...

Wat volgt is ingewikkeld. Dat is niet omdat ik het onduidelijk vertel, maar omdat het ook zo is gegaan. Dit stuk gaat alleen over de wisselingen in casemanagers binnen het FACT-team, binnen een context waarin er gesproken wordt over hechtingsproblematiek. Voor de statistieken is het goed om te weten dat in de drie jaar dat ik bij dit team in behandeling ben, ik al vier verschillende psychiaters heb gezien, de psycholoog nu weg is en de systeemtherapeut, die als enige voor mij vanaf het begin van mijn traject bij dit team, afgelopen zomer ook ergens anders is gaan werken. In 2023 kwam ik bij het FACT team, na heel wat gedoe (dat is denk ik ook nog wel een blog waard) begon ik met MB, zij was al vrij snel zwanger. Tijdens haar verlof kreeg ik SB, en gelukkig na het verlof van MB kwam ze terug. Het was begin 2024. Ik kwam terug van de andere kant van Nederland, van mijn eerste klinische traumabehandeling. Het was denk ik het tweede of derde gesprek met mijn casemanager MB sinds ik thuis w...

Begin 2025. Ik zit in de afrondende fase van mijn traumabehandeling. Of nouja, dat is het plan. In werkelijkheid valt mijn behandelteam opnieuw uit elkaar en is het volstrekt onduidelijk wat ‘afronding’ eigenlijk betekent. Mijn diagnostiek in de systemen is achterhaald, nooit aangepast. De cPTSS staat er niet in, het vermoeden van autisme is er nooit uitgehaald. Mijn behandelplan is verouderd en verliep in augustus 2024. Wat dat betekent: ik word beoordeeld op een versie van mij die al lang niet meer klopt. Ik moest aangemeld worden voor ambulante begeleiding, via de WMO. Mijn FACT team wilde graag dat dat bij dezelfde organisatie zou zijn als waar zij van zijn. Ik snapte niet goed wat het doel moest zijn, nog iemand erbij, ik zat er niet op te wachten. Voor mij was het weer een bevestiging dat ze me niet wilden. Maargoed. Vol goede moed deden we een aanvraag bij de sociale dienst. Er kwam een keukentafelgesprek. Vooraf had ik binnen mijn team al aangegeven dat de sociale dienst doelen...

  Er komt een warme overdracht Twee jaar geleden is dit alweer. Ik was bezig met een intensieve, klinische traumabehandeling. Aan de andere kant van het land. Twee uur rijden van thuis. Ik was bijna klaar. Ik moest nog twee weken.  Er zou een warme overdracht komen, dat was me beloofd. Door de kliniek en ook door mijn GGZ. Maar ik hoorde maar niks van de GGZ thuis. Al weken probeerde ik contact te krijgen met mijn casemanager. Te vragen of ze een zorgafstemmingsgesprek kon plannen.  Zodat ik met een goed gevoel naar huis kon gaan. Met vertrouwen. En met een plan.  Eén keer lukte het me, via een appje. Ze zou het regelen. Maar ik hoorde niks en ook het secretariaat van de kliniek waar ik was, had ook nog geen zorgafstemmingsgesprek kunnen plannen. Het bleef stil. De overdracht kwam, maar pas toen ik thuis was. Het voelde niet warm. De behandelaar van de kliniek zag ik via een beeldscherm. Mijn casemanager was er wel, maar ook weer niet. Ze zat naast me, maar ik voelde...

Ik hoor het ze zeggen in de hulpverlening, binnen de grote GGZ instelling waar ze zeggen dat ze me willen helpen. Je hoeft het niet alleen te doen. Wij zijn hier voor je.  Maar ik voel het niet. Ik ervaar het niet. Ik weet nog niet welke kant ik op wil met deze blog. Voor nu blijf ik anoniem. Reza is niet mijn naam. Wel de naam waaronder ik schrijf. Ik ga schrijven over wat ik heb meegemaakt in 10 jaar GGZ. Waarvan al 8 jaar bij de grote, gespecialiseerde GGZ instelling. Chronologisch zal het niet zijn. Ik noem geen namen. Ik noem niemand die het verkeerd deed. En ik ben zeker niet zielig. Ik val alleen tussen water en wal.  Ik pas niet in een plaatje. Mijn klachten zijn complex. Ik herstel niet van een standaard programma. En maatwerk schijnt moeilijk te zijn, binnen die gespecialiseerde GGZ. Voor nu een reis terug in de tijd. Ik was opgenomen op de gesloten afdeling, nu vijf jaar geleden. Mijn cPTSS was nog niet gediagnosticeerd. Mijn suïcidaliteit was heel heftig aanwezig. ...