Mijn overdracht naar FACT - waar het mis bleef gaan

Er stond een afspraak gepland. Met een verpleegkundige van IHT, en met een volgende casemanager van FACT. 

De afspraak was al ongunstig qua planning. Die ochtend had ik dagbesteding gehad. Het vroeg veel van me. Prikkels, drukte, angst, aanpassen. Ik was moe. Op. 

Maar de overdracht was belangrijk. Ik wilde goede zorg. Een goed vervolg.

De verpleegkundige van IHT was er. We wachtten. 

Er werd gebeld naar het FACT, omdat de casemanager maar niet kwam. Toen bleek dat zij al naar huis was gegaan en niet op de hoogte was van de afspraak.

Op die dag zelf lukte het niet meer om duidelijkheid te krijgen of een nieuwe afspraak te plannen.

Een week later vond het gesprek alsnog plaats, samen met mijn behandelaar van IHT. Van dat gesprek heb ik geen herinneringen meer. Excuses zijn er in ieder geval nooit gemaakt.

Kort daarna stond er een groot overleg gepland, online. 

Daarbij waren ook de behandelaar van mijn man aanwezig, de onderzoeker en de jeugdprofessional van de kinderen, mijn casemanager, mijn vervangende casemanager en mijn psychiater. De laatste twee had ik nog niet eerder gezien of gesproken.

Het gesprek over mijn situatie werd vooral gevoerd door de psychiater.

Er kwamen vragen over wat ik bij FACT deed, wie mijn eerdere behandelaar was en wanneer mijn opname was geweest.

Ik gaf antwoord, maar had niet het gevoel dat er geluisterd werd. Alsof de vragen los stonden van wat ik zei.

Op een gegeven moment kwam de vraag waarom FACT eigenlijk was ingezet, wat ik “hier kwam doen”.

Daar ging het bij mij mis.

Omdat ik het zelf niet meer wist. Omdat het al weken voelde alsof niemand precies duidelijk had wat mijn plek was, en ik vooral ergens “ondergebracht” werd.

In een gesprek met zoveel mensen lukte het me niet meer om dat helder te verwoorden.

Ik raakte in paniek.

En ben weggegaan uit het gesprek. Online, dus letterlijk: ik ben opgestaan en naar boven gelopen.

Voor mij voelde het niet als één samenhangend gesprek, maar als losse betrokkenen die vanuit hun eigen rol vragen stelden.

De setting voelde daardoor niet passend bij wat er besproken werd. Te veel onbekende mensen, te weinig houvast op dat moment.

Ik voelde me kwetsbaar en bekeken in een situatie waarin ik juist zocht naar richting.

Vanaf dat moment was duidelijk hoe kwetsbaar de start met FACT was voor het verdere vertrouwen.