Ik zag zoveel gezichten en geen één werd echt vertrouwd

Wat volgt is ingewikkeld. Dat is niet omdat ik het onduidelijk vertel, maar omdat het ook zo is gegaan. Dit stuk gaat alleen over de wisselingen in casemanagers binnen het FACT-team, binnen een context waarin er gesproken wordt over hechtingsproblematiek.

Voor de statistieken is het goed om te weten dat in de drie jaar dat ik bij dit team in behandeling ben, ik al vier verschillende psychiaters heb gezien, de psycholoog nu weg is en de systeemtherapeut, die als enige voor mij vanaf het begin van mijn traject bij dit team, afgelopen zomer ook ergens anders is gaan werken.

In 2023 kwam ik bij het FACT team, na heel wat gedoe (dat is denk ik ook nog wel een blog waard) begon ik met MB, zij was al vrij snel zwanger. Tijdens haar verlof kreeg ik SB, en gelukkig na het verlof van MB kwam ze terug.

Het was begin 2024. Ik kwam terug van de andere kant van Nederland, van mijn eerste klinische traumabehandeling. Het was denk ik het tweede of derde gesprek met mijn casemanager MB sinds ik thuis was. Ineens vraagt ze hoe het bij mijn man op zijn werk gaat. Ik snap niet goed waar die vraag vandaan komt, maar probeer er antwoord op te geven.

“Ja, ik sla even een bruggetje, ik heb ook een andere baan.”
Eerder vertelde ze me dat ze nooit van plan was weg te gaan. En nu ineens dit. Voor mij volkomen onverwacht. Maar, ze vertelde ook blij dat ze al een nieuwe collega had, ze een aantal keer samen zouden komen voor een goede overdracht.

Ik geloof dat ze één keer samen zijn geweest, daarna werden ze allebei ziek. Afsluiting en afscheid van MB gebeurde door middel van een kort appje. 

RP kwam een tijdje, heel lang is het niet geweest. Al vrij snel werd ik gebeld dat ze ziek was en ze contact met me op zou nemen als ze er weer zou zijn. Degene aan de telefoon vroeg of ze iets voor me kon doen. Op dat moment liep ik met mijn fiets aan mijn hand, twee kinderen en een zware tas vol bibliotheekboeken door een druk winkelcentrum. Ik gaf aan op dat moment geen ruimte te hebben voor een gesprek met een onbekende door al het voorgaande. Dat werd gerapporteerd als “Ik bel je om te vragen hoe het weekend is gegaan maar je wilt dit niet met mij bespreken omdat je mij niet kent" Niet dat ik overweldigd was. Niet dat ik grenzen aangaf. Maar dat ik niet wilde praten.

Ik nam contact op met mijn psycholoog, zij koppelde me voor dat moment aan de systeemtherapeut MH, wat echt heel fijn was. Maar geen casemanager, dus de zoektocht ging verder. Ik zou LL krijgen, maar die was al ziek uitgevallen voordat hij überhaupt gestart was. Vervolgens kreeg ik NA, wat echt geen match was. Ik heb het geprobeerd. Echt geprobeerd. Ik gaf dit aan bij het team, dat ik met haar niet verder kon en wilde.

(Achteraf hoorde ik dat NA sowieso maar tijdelijk was, ze zou niet blijven in dit team.)

Weet je wat de reactie was? Normaal gesproken wisselen we niet zomaar iemand van casemanager. En echt, tot op de dag van vandaag weet ik nog steeds niet wat ik daarop moet zeggen. 

Het eerste jaar was voorbij, maar hierbij zijn we er nog niet.

Want ik kreeg wel een nieuwe casemanager, als een soort gunst. Ik kreeg BH. En toen vonden ze het een goed idee om er een shared caseload van te maken. Dus ik kreeg er SH ook bij. Binnen twee maanden vertelde SH dat ze ergens anders ging werken, ook zij ging weer weg en kwam opnieuw een volgende. Ik kreeg MP. En dat is echt het allergrootste drama wat ik binnen het FACT team heb meegemaakt. Maar ook daar ga ik later over bloggen.

De plottwist? SH kwam terug. Het drama met MP had niet nodig hoeven zijn. 

Ik zag zoveel gezichten. En geen een werd echt vertrouwd.