Alles kwam via de vloer, maar mensen kwamen niet

Het was begin 2022. Ik was weer in opname bij de grote GGZ instelling. Dit keer voor het instellen van medicatie. We zaten midden in de Corona periode. Tot die tijd had ik het grote Corona-ontwijk-spel goed gespeeld. Helaas was ik af. Ik testte positief.

Ik moest in kamer isolatie, opgesloten in mijn slaapkamer. Waar niks meer stond dan een bed, een tafel met een stoel en een kast. Ik had mijn eigen spullen hoor. Mijn kleding, mijn laptop, wat knutselspullen. Ik was een trui aan het breien en ik had wat kleurboeken.

Het ging niet goed met me toen. Ik had vreselijk veel last van onrust. Ik liep kilometers per dag. Ik zette gigantisch veel stappen. En ineens mocht ik niet meer naar buiten en zat ik vast op die kamer. Deze blog komt in drie delen. De twee volgende delen komen over een aantal dagen.

En vanaf dat moment was ik gevaarlijk. Er mochten alleen nog maar spullen mijn kamer in, er mocht niks meer uit. Eten kwam op papieren bordjes, met houten bestek. Het werd op de grond gezet. Er werd aangeklopt op mijn kamerdeur. Dat was voor mij het teken dat ik bij de deur weg moest. Dan ging mijn deur op een kiertje, werd het naar binnen geschoven en ging snel de deur weer dicht. 

Warm water kreeg ik met pijn en moeite in mijn eigen thermosfles. Soms. Als de verpleging er aan dacht en tijd voor maakte. Verder moest ik het doen met het water uit de kraan. Medicatie ging via dezelfde vloer. Via de zakjes van de baxterrol of een medicatie bekertje. Controles zoals bloeddruk en temperatuur moest ik zelf doen. De spullen daarvoor kreeg ik op een dienblad, ook via de vloer. 

Soms werd er gevraagd hoe het met me ging. Op grote afstand. Vaak volgde er een grote paniek en huilbui bij mij, waarop gezegd werd dat ik vooral vol moest houden hoor en ging de deur weer dicht. 

Ik weet nog dat er een keer een pakketje bezorgd werd voor me. Er werd niet eens aangeklopt. Mijn deur ging op een kiertje open. Het pakketje werd naar binnen geschoven en de deur ging met een klap weer dicht. Menselijk contact was er niet. Ik weet niet wie het pakket aan me gegeven heeft. Ik was een gevaarlijk dier op dat moment. Meer niet.

Persoonlijke beschermingsmiddelen werden niet gebruikt door het verplegend personeel. Al het persoonlijk contact was van het ene op het andere moment verdwenen.  En dat terwijl ik opgenomen was in de GGZ en in crisis verkeerde. Ik was niet alleen ziek, ik was ook volledig alleen, precies op het moment dat ik het minst alleen had mogen zijn.

Er kwam van alles binnen via de vloer, maar mensen waren het niet.