Ze weten alles van me, maar niemand weet waar ik hoor

Begin 2025. Ik zit in de afrondende fase van mijn traumabehandeling. Of nouja, dat is het plan. In werkelijkheid valt mijn behandelteam opnieuw uit elkaar en is het volstrekt onduidelijk wat ‘afronding’ eigenlijk betekent.

Mijn diagnostiek in de systemen is achterhaald, nooit aangepast. De cPTSS staat er niet in, het vermoeden van autisme is er nooit uitgehaald. Mijn behandelplan is verouderd en verliep in augustus 2024. Wat dat betekent: ik word beoordeeld op een versie van mij die al lang niet meer klopt.

Ik moest aangemeld worden voor ambulante begeleiding, via de WMO. Mijn FACT team wilde graag dat dat bij dezelfde organisatie zou zijn als waar zij van zijn.

Ik snapte niet goed wat het doel moest zijn, nog iemand erbij, ik zat er niet op te wachten. Voor mij was het weer een bevestiging dat ze me niet wilden. Maargoed. Vol goede moed deden we een aanvraag bij de sociale dienst.

Er kwam een keukentafelgesprek. Vooraf had ik binnen mijn team al aangegeven dat de sociale dienst doelen wilde weten, dat ik niet wist wat die moesten zijn en dat ik daar hulp bij nodig had, van hen. Komt wel goed, zeiden ze. We zien het wel.

Tijdens het keukentafelgesprek kwam de vraag waar ik me al zo druk om had gemaakt. “We kunnen een indicatie voor de ambulante begeleiding afgeven, maar we moeten wel weten aan welke doelen er dan gewerkt gaat worden.” Ik bleef stil. Mijn casemanager wist het ook niet. Zij moest het gaan bespreken in het team. Later had mijn casemanager nog contact met de sociale dienst en kwam de indicatie rond. De doelen die daarbij doorgegeven zijn, ik weet ze nog steeds niet.

Vervolgens ging mijn aanmelding naar de grote GGZ. Daar begon het volgende circus.

Ooit is er het vermoeden van autisme geweest bij mij, nog voor er goede diagnostiek is gedaan en nog voordat de cPTSS bekend was. Op dat moment kreeg ik ook ambulante begeleiding van de grote GGZ en hebben ze me alvast ingedeeld bij team autisme. Nu is er uit onderzoek gebleken dat autisme niet aantoonbaar is. Daar twijfel ik over, maar oke. 

Het pingpongen begon. Het gewone ambulante team wilde me niet, want er stond ergens in mijn diagnostiek nog trekken van autisme. Het autisme team wilde me niet, want geen autisme. Ze blijven me heen en weer sturen. Ik voel me ongewenst en deze situatie maakt dat deze teams vreselijk onveilig voelen. Naast dat het al weken duurt om überhaupt een gesprek te krijgen, zodat de zorg kan starten. Het moet binnen een bepaalde tijd, omdat anders de indicatie vervalt vanuit de sociale dienst.

Hier heb ik een opmerking over gemaakt, aan de telefoon werd daar heel laconiek over gedaan. “Ah joh, dan sturen we de gemeente even een mailtje."

Ik ga zelf op zoek naar een andere aanbieder. Dit lukt. Maar niet zonder een sneer van mijn casemanager. “Dan moet je het maar alleen regelen, en dan ben je ook te laat voor de indicatie van de sociale dienst.” Ik geef aan dat ik dat nu ook ben, door al het heen en weer gepingpong tussen de verschillende teams. Doordat de grote GGZ me nergens wil. Daar gaat ze verder niet op in.

Bij de volgende afspraak met mijn casemanager geef ik aan dat ik bij een andere organisatie een kennismakingsgesprek heb gepland, dat ik dat wil afwachten en als dat goed voelt, ik daarvoor wil gaan. Ze luistert niet naar me, zegt dat ze eindelijk groenlicht heeft van de grote GGZ, dat ze mail heeft van een ambulant team en dat ze een kennismakingsgesprek voor me kan plannen. Ze gaat gelijk bellen en maakt een afspraak. Ik heb aangegeven dat ik eerst het andere gesprek wil, maar daar luistert ze niet naar en neemt beslissingen over mijn zorg terwijl ik expliciet iets anders aangeef. Ze zou erbij zijn bij dit gesprek, maar ze was uiteindelijk ziek..

Ik heb de grote GGZ laten weten niet met hun verder te willen, het vertrouwen te missen, de veiligheid te missen. Me nu al zo ongewenst te voelen. En gekozen te hebben voor de andere organisatie. 

Een aantal weken later kreeg ik een appje, van een begeleider van het autisme team van de grote GGZ, “hey, weet je nog wie ik ben (mijn oude ambulant begeleider, van een aantal jaar terug), ik hoorde dat je weer begeleiding wilde en ik kan weer bij je langskomen." Te bizar voor woorden..

Ze weten alles van me, maar niemand weet waar ik hoor..