Er komt een warme overdracht

 Er komt een warme overdracht

Twee jaar geleden is dit alweer. Ik was bezig met een intensieve, klinische traumabehandeling. Aan de andere kant van het land. Twee uur rijden van thuis. Ik was bijna klaar. Ik moest nog twee weken. 

Er zou een warme overdracht komen, dat was me beloofd. Door de kliniek en ook door mijn GGZ. Maar ik hoorde maar niks van de GGZ thuis. Al weken probeerde ik contact te krijgen met mijn casemanager. Te vragen of ze een zorgafstemmingsgesprek kon plannen. 

Zodat ik met een goed gevoel naar huis kon gaan. Met vertrouwen. En met een plan. 

Eén keer lukte het me, via een appje. Ze zou het regelen. Maar ik hoorde niks en ook het secretariaat van de kliniek waar ik was, had ook nog geen zorgafstemmingsgesprek kunnen plannen. Het bleef stil.

De overdracht kwam, maar pas toen ik thuis was. Het voelde niet warm. De behandelaar van de kliniek zag ik via een beeldscherm. Mijn casemanager was er wel, maar ook weer niet. Ze zat naast me, maar ik voelde een enorme afstand. Tijdens mijn traject ver-weg hadden we maar weinig contact. Ze belde me nooit. Ze appte heel soms. Reageerde zelden op mijn berichtjes terwijl ze vooraf aangegeven had dat ze op de hoogte gehouden wilde worden. 

De week nadat ik thuis was, vertelde ze me dat ze een andere baan had gevonden. Dat ze weg ging. Vlak daarna werd ze ziek en hebben we nooit echt afscheid genomen. Ik kreeg een afrondend appje en daar moest ik het mee doen. Een echte overdracht naar een nieuwe casemanager was er ook niet.

Er was nooit een warme overdracht.