Haar woorden bleven, maar ze had geen gelijk

Tijdens het schrijven van deze blogs kwam ik een mail tegen uit 2019. Een mail aan mijn toenmalige psycholoog, na een half jaar groeps-schematherapie en met nazorg die bijna afliep.

Mijn psycholoog had tijdens onze laatste afspraak tegen mij gezegd dat verder behandelen geen zin had, als ik niet vasthoud aan wat ik geleerd heb. Au. Die kwam binnen. En bij het teruglezen raakt het nog steeds.

De schematherapie was bedoeld als behandeling voor de persoonlijkheidsstoornis. Want de grote GGZ instelling wilde nooit kijken naar de trauma’s. De PTSS diagnose kwam pas in 2023 toen ik een second opinion kreeg. Pas daar vertelden ze me dat de trauma’s eerst behandeld moesten worden voordat andere therapie nut heeft. De schematherapie had nooit kans van slagen gehad.

Ik mailde mijn psycholoog ook dit:

Ik voel echt fysieke klachten en stressreacties opkomen als ik er alleen al aan denk. Ik loop echt dagen of weken achter elkaar met mijn hele lijf gespannen en de alarmknop voor gevaar op ‘aan’. Ik heb dan veel nachtmerries en beelden en zit vast in alle negatieve overtuigingen.

Hoeveel duidelijker had ik moeten zijn? Dit alles schreeuwt toch PTSS? Nee, niet al mijn trauma’s waren bekend toen, ik was niet open over alles. Ik wist zelf nog niet eens alles. Maar een aantal grote lijnen waren bekend, die had ik al verteld. 

En toch wees de vinger naar mij. 

Ik deed niet wat ik moest doen. 

Ik pakte niet aan wat ik aan moest pakken. 

Nee, ze hebben me niet losgelaten. Ik sta nog altijd ingeschreven bij die grote GGZ instelling. Maar die woorden, haar stem, die hoor ik nog altijd in mijn hoofd. Ze zaait twijfel. Ze laat wantrouwen groeien. Ik doe het niet goed genoeg. Ik ben niet goed genoeg.

Haar woorden bleven, maar ze had geen gelijk.