Ik bleef kloppen, maar de deur ging alleen maar verder dicht

Ik heb heel veel verschillende casemanagers gehad. Ik had er eerder eentje die niet aansloot, waar moeilijk over gedaan werd. Uiteindelijk kreeg ik MP in maart 2025. 

Er ging veel mis. Echt zoveel mis. Vanaf het eerste moment dat MP bij mij thuis kwam, voelde het niet goed. Maar ik ga niet af op één gevoel, dus ik gaf het meerdere kansen.

Ik wilde overstappen van ambulante begeleiding en had zelf een kennismakingsgesprek geregeld bij een andere organisatie. MP stond erop dat er óók nog een gesprek kwam met de grote GGZ, en regelde dat meteen, nog vóór dat andere gesprek. Ze zou daarbij zijn, maar meldde zich op de dag zelf ziek. Ik wist niet wie er zou komen, had geen naam, geen contactgegevens en geen duidelijke doelen voor de begeleiding. Ik gaf mijn grens aan, maar er werd niet geluisterd. Ik had toch gezegd wat ik wilde? En toch begon ik aan mezelf te twijfelen.

Ik probeerde via mail uit te leggen hoe gesprekken voor mij verliepen, wat het met me deed en wat ik nodig had om beter samen te kunnen werken. Die mails werden niet met mij besproken. Later hoorde ik dat dat wel de afspraak was, maar het gebeurde nooit. In plaats daarvan kreeg ik te horen dat ik niet meer mocht mailen en alles direct tegen haar moest zeggen terwijl ze me niet liet uitspreken en ze niet naar me luisterde. Ik voelde me klein worden, ik probeer me te laten zien, maar willen ze me wel zien, me wel helpen? Doe ik er wel toe? Of mag ik er alleen maar zijn als ik precies beweeg zoals zij willen? 

Belangrijke dingen werden niet opgepakt: een grote WMO-aanvraag bleef liggen, overdracht tussen mijn casemanagers was er nauwelijks, en mijn dossier werd niet gelezen. Oude en foutieve diagnoses bleven staan. Tegelijkertijd suggereerde MP dat zij dacht dat ik een persoonlijkheidsstoornis had, terwijl ze me nauwelijks kende en zelf zei dat diagnoses geen waarde hadden. Dat voelde verwarrend en grensoverschrijdend.

Ik mocht haar niet aanspreken op wat er eerder mis was gegaan. Ik moest ‘vooruitkijken’ en mocht niet blijven hangen, terwijl problemen zich bleven opstapelen en nooit werden opgelost. Hoe ik me voel doet er dus niet toe, hoe het mij raakt is niet belangrijk. Mijn veiligheid werd kapot gemaakt en ik mocht er niks van zeggen. 

Dit alles zorgde voor zoveel triggers, spanningen en dissociaties. Ik heb uiteindelijk een laatste mail gestuurd, waarin onder andere dit staat:
“Ik wil onze afspraak komende woensdag afzeggen. Het levert zo enorm veel spanning op om überhaupt te weten dat je komt. Daarnaast heb ik echt de energie niet meer om het gesprek en het daaruit volgende gevecht met je aan te moeten gaan. Een gesprek en gevecht wat ik alleen maar kan verliezen omdat het niet uitmaakt wat ik doe, maar het is allemaal verkeerd. En om te horen dat op alles wat ik zeg en vind, dat dat niet belangrijk is, het maakt me kapot.”

En ook daar kwam nooit een reactie op. Ik wist niet eens of ze wel of niet voor mijn deur zou staan die dag. 

Er moest snel een evaluatie komen met MP en mijn andere casemanager van de psychiater. Want MP kwam niet meer en in de weken van MP mocht niemand anders komen. Ik kreeg dus nog maar 50% van de zorg die nodig was. De evaluatie werd drie keer afgezegd door het FACT team vanwege ziekte van MP. Uiteindelijk is de evaluatie er geweest zonder MP, ruim drie maanden nadat ik gezegd heb MP niet meer te willen zien. 

Ik heb echt mijn best gedaan om aan te geven wat er niet goed liep en hoe dingen te herstellen, maar het initiatief moest steeds van mij komen. En dat veranderde niet. Ik heb er al die tijd zo alleen in gestaan.

De deur ging niet alleen in de zorg verder dicht, maar ook in mij. Want zelfs om hulp vragen voelt nu niet meer veilig.