Beloofd, maar niet geregeld

Ook FACT maakt er een potje van, qua medicatie. Of ik mag ook niet altijd de schuld neerleggen bij het FACT team, want de apotheek doet ook lekker mee. 

Wanneer ik nieuwe medicatie nodig heb, moet ik dit bij mijn casemanager(s) aangeven. Die geven het door aan de psychiater en die schrijft dan een herhaalrecept voor, wat ik daarna op mag halen bij de apotheek. In de drie jaar dat ik nu bij het FACT team zit heb ik ondertussen 4 psychiaters gehad, maar nog geen enkele heeft het voor elkaar gekregen dat dit ook goed ging. Ik heb een tijdje een Baxterrol gehad door de problemen met het voorschrijven. Toen ging het wel goed. Ik slikte toen wat meer medicatie. Het was al lastig om toen de rol te krijgen, omdat ik eigenlijk niet voldeed aan de voorwaarden. Ik kan namelijk het uitzetten van mijn pillen zelf.

Na een opname ging ik weer over op doosjes. Ik vind het zelf fijner. Dan zie ik wat ik krijg. Minder afval. Minder plastic. Maar helaas ook weer heel veel meer gedoe.

Zeer regelmatig mocht ik na het aanvragen van mijn herhaalrecept de bureaudienst weer bellen om te checken of het recept wel echt aangevraagd was, die dan zeiden van wel. Om vervolgens de apotheek te mogen bellen, die mij vertelden niks ontvangen te hebben. Om vervolgens weer de bureaudienst te mogen bellen. De keren dat het wel in een keer goed ging, waren een uitzondering.

Knettergek werd ik ervan. Uiteindelijk ging zelfs de psycholoog zich ermee bemoeien.

Maar ik was het zo enorm zat, dat ik in november 2024 in een keer gestopt ben met al mijn medicatie. Cold-turkey. Niet omdat ik dacht dat ik het zonder kon, maar omdat ik het niet meer aankon om steeds opnieuw te moeten vechten voor iets wat gewoon geregeld zou moeten zijn. 

Dat vonden ze spannend. (Ik ook.) Of ik dan niet een afbouwschema wilde. Nee. Want dan zou ik weer een recept moeten. Dan moest ik weer naar de apotheek. Dan zou ik weer afhankelijk zijn van FACT, van de apotheek, van voorschriften. Ik wilde het niet meer. Het afbouwen lukte. Het was heel erg zwaar, maar het ging goed. Geen pillen meer!

Helaas slik ik nu wel weer medicatie. En het gedoe gaat verder.. 

Ik kopieer weer een stukje uit een e-mail naar een van mijn casemanagers:

Ik heb, zoals ik heb afgesproken met jou, M, afgelopen maandag de bureaudienst gebeld over de Topiramaat, voor een nieuw recept. Wederom gaat dit mis. Ik sprak A donderdag en die kon zien dat er nog geen recept is uitgeschreven. Ik moet komende vrijdag nieuwe tabletten hebben want voor het weekend heb ik niet genoeg. De apotheek heeft twee werkdagen nodig om te kunnen leveren. Ik word knettergek van dit gezeik iedere keer. Naar mijn idee zijn er nog twee opties over. Of vanaf nu wordt er medicatie uitgeschreven/herhaald waarin ik niet verantwoordelijk ben in het begeleiden en 10x checken of dit gebeurt is, of stoppen met medicatie. Want ik weet echt niet meer wat ik moet doen om te zorgen dat deze ellende niet meer keer op keer gebeurt. De afgelopen 8 keer ging het mis met het ontvangen van mijn medicatie. Of bij het uitschrijven van het recept. Of bij het uitgeven bij de apotheek. Of bij de communicatie tussen GGZ en de apotheek. In geen enkele van de tussenliggende keren ging het goed en ik ben dit spuugzat.

Een oplossing is er nog steeds niet. En nog steeds gaat het vaker mis dan goed. Nog steeds is de drang om maar weer te stoppen heel groot, “helaas” slik ik nu een middel waar ik wel baat bij heb en waar ik wel mee door wil gaan. Ik heb al gevraagd of ik het via de huisarts mag krijgen, maar daar wil de psychiater niet aan mee werken. Het probleem is niet dat ik mijn medicatie niet wil slikken, maar dat ik nooit zeker weet of ik het wel ga krijgen.

Mijn medicatie werd vaak beloofd, maar zelden ook echt geregeld.