Twintig seconden is alles wat ik kreeg, maar ik had zoveel meer nodig

 Ik weet dat het kan gebeuren. Soms is er iemand ziek en kan een afspraak niet doorgaan.

Ik was nog niet zo heel lang terug van mijn intensieve trauma behandeling in Friesland. Ik had op dat moment twee casemanagers. M, die weg zou gaan en R, die mij over zou nemen. Ze zouden even samen komen om zo te zorgen voor een vloeiende overdracht.

Die ochtend werd ik gebeld. 1,5 uur voordat mijn afspraak zou zijn. Het was een bijzonder telefoongesprek.

Hallo met FACT. Allebei je casemanagers zijn ziek en je afspraak vandaag kan niet doorgaan. Je hoort het als ze er weer zijn. Dag.

Het duurde twintig seconden. Meer niet. En het klonk ook niet alsof mijn casemanagers snel terug zouden zijn. Ik wist niet waar ik nu aan toe was.

Dit was het hele contact, ik maakte er een screenshot van die dag:

Er was geen gesprek. Er was geen menselijkheid. Er was geen interesse in mij.

Er waren geen vragen zoals: hoe zit je erbij, wat heb je nodig, kunnen we iets voor je betekenen? Niks. Een mededeling en zo snel mogelijk de hoorn er weer op. Wederom voelde ik me alsof ik alleen maar ballast was. Ontregeld zat ik met mijn telefoon in mijn handen. Wat moest ik nu, hoe kwam ik nu mijn dag door, mijn week door? Waar was ik nu aan toe, wanneer zou ik weer iemand spreken, weer iemand zien? Ik had genoeg om te bespreken en er was een hoop waar ik verder mee moest oefenen vanuit de trauma behandeling, maar die kans kreeg ik niet. 

Die twintig seconden waren voorbij. De rest van de tijd moest ik alleen zien door te komen.