Hoe de GGZ me letterlijk vergiftigde, toen ik vocht om dat zelf niet te doen

In 2022 had ik een afspraak bij de psychiater, ik was nog maar net onder behandeling bij het FACT team. Waar al mijn voorgaande psychiaters heel voorzichtig waren met medicatie en één ding tegelijk veranderden, gooide zij alles om. Mijn antidepressiva ging omhoog, mijn antipsychotica werd veranderd, mijn benzodiazepines werden aangepast. En ik kreeg er een slaapmiddel bij.

Op dat moment slikte ik een tricyclische antidepressiva. Dat is een middel waarvan de spiegel geprikt wordt in je bloed en daarmee de dosering bepaald wordt. Een middel wat behoorlijk giftig is bij te hoge doseringen. Er was bij een eerdere lab bepaling gezien dat er nog ruimte was om te verhogen. Ik mocht naar drie tabletten van 50 mg. En ik kreeg er Nozinan bij voor de nacht. Een paardenmiddel dat normaal gesproken gebruikt wordt bij terminaal zieke mensen. Want slapen is iets waar ik niet zo goed in was.  

Al snel daarna ging het met mij niet goed. Mijn hart sloeg regelmatig spontaan op hol. Door de antidepressiva was mijn rusthartslag al verhoogd naar zo’n 100 slagen per minuut, maar nu had ik regelmatig vanuit het niets, in rust, een hartslag van 130-140 slagen per minuut en voelde ik me ook echt niet goed. Ik gaf dit aan bij het FACT en vroeg meerdere keren om een nieuw lab onderzoek. Uiteindelijk mocht ik bloed gaan prikken. 

Mijn psychiater was op vakantie. Ik had vervolgens een telefonisch consult met de verpleegkundig specialist. Zij rapporteerde hier het volgende over:

“Aanleiding is hoge, mogelijk toxische spiegel Nortrilen (antidepressiva) icm met tachycardie.”

Mijn spiegel was 0,33 waar hij maximaal 0,15 mocht zijn. Ik moest per direct van 3 tabletten naar 1. 

De Nozinan heeft invloed op de afbraak van de antidepressiva. Een ingewikkeld verhaal met enzymen in de lever waardoor dat niet zo snel meer gaat. Had de psychiater moeten weten, en volgens mij ook de apotheek. De spiegel was zo hoog, dat het mogelijk toxisch was. Mijn hart had er moeite mee. Maar ik moest blijven zeuren over mijn hartklachten. Ik moest blijven vragen om een spiegelbepaling. 

Psychisch ging het op dat moment helemaal niet goed met me. Ik vocht behoorlijk tegen suïcidale gedachten en de GGZ gaf mij een overdosis. Het systeem, waarvan je moet kunnen vertrouwen dat ze voor je zorgen, maakte me alleen maar zieker.